Nyforelska

Når Andreas Viestad damper asparges på ein dampbåt i fart over sjøen, faktisk med dampen direkte frå motoren, då kjenner eg at eg blir litt forelska i han igjen. Og i Skandinavia. Mai er månaden for nasjonalkjensle, ikkje sant?

Programmet går på min nye favoritkanal, BBC Lifestyle, og heiter New Scandinavian Cooking.

Søndagar på nemnde kanal går også eit anna skandinaviks matlagingsprogram, dette med den kleine tittelen Perfect day. Det var her eg for fyrste gong såg min nye helt, og forelska meg litt i finske, friske, fantastiske Sara La Fountain!

No har eg lyst til å laga gjeddekaker med mynte og timian, eller raude variantar med rødbet. Og Kalevala-gryte med rugbrød eller havregraut med tyttebær i dei finske skogane.

Eksamenstid

Eg har mange postar eg vil legga ut. Fotografi eg har tatt av mat eg har laga, og tankar eg har tenkt om billig mat, sunn mat, økologisk mat, bærekraftig mat, deilig mat og det eine med det andre.

Men eg har også eksamen i morgon, so då har eg ikkje tid til alt det andre.

Me har invitert nokon vener på besøk i morgon, for å feira at eg er ferdig, og då er det jo kjekt å by på noko å bita i, so no har eg satt ein deig som skal heva i 18 timar. Praktisk!



Håper brødet mitt blir like sexy og luftig som det han i videoen ordna (mykje meir sexy enn stemma han skryt på seg i alle fall).

Mmmmm, makaroni og spinat!

På butikken, impulsivt, slengte eg ein pose spinat i handlekorga. Eg visste ikkje heilt kva eg skulle gjere med den, men det var truleg undermedvitet som kicka inn - kvelden før hadde eg lese i ei kokebok frå Toscana som blant anna presenterte retten spinaci con uove - eller på norsk: spinat med egg. Medan eg pakka inn varene kom eg på at Deb frå Smitten Kitchen hadde hatt ei oppskrift med noko spinat ein gong, so eg gjekk i gong med research.

Konseptet i begge tilfella er spinat og kvit saus, bakt i ovn. Den italienske versjonen har knekt egg over som får posjera i sausen og er steikt i panne på ovnen.Posjering i saus er for øvrig ein tilberedningsmåte av egg eg har fått meir og meir sansen for sidan shakshuka kom inn i livet mitt, også den via Smitta Deb. Oppskrifta hennar er frå Julia Childs franske kokebok, og det skulle jo vere eit kvalitetsteikn i seg sjølv.

His Chili Challenge

Desse fine chiliane ligg på kjøkenbordet og freistar. Me veit ikkje heilt kva type chili dei er, det stod ikkje på pakken, men me lurer litt på om det kan vere Habanero.Torgrim Eggen hevdar i den fabelaktige boka Farlig godt at moden habanero er gul eller oransje, ikkje raud, men wikilinken og eit kjapt biletsøk på google tyder på at det godt kan vera habanero me har på bordet. Og då gidd eg ikkje gjera meir research for i dag.

Habanero eller ikkje - ein chili challenge for framtida blir å læra seg å kjenna att ulike chilitypar slik at me veit akkurat kva type som er bra til kva mat. Men det blir seinare! Dagens historie byrjer ved kjøkenbordet medan me sat og åt formiddagsmat, og det er sambuar som er hovudpersonen.



"Åh, no fikk æ lyst til å skjær tynne, tynne skiva av den her og spis med nåkka" sa han, med blikket på den freistande raude frukta som låg og lyste på bordet. Farleg og sterk innimellom trygg og tam fårepølse og kvitost av aller billegaste og kjipaste type.



Som tenkt, som gjort; småe sneiar av chilien, steikt med jarlsbergsrestar i strimlar, steikt på panna ei lita stund til osten var smelta og blitt pittelitt crispy.



Utfordraren var nøgd, eg og fekk smaka, og det vart ein deilig chilismak. Ein smak som kitlar og terger, hisser opp og freistar til meir - men som ein kanskje likevel bør vere litt forsiktig med.

Neste chili challenge? Salsa kanskje, sånn at me kan dansa slik Torgrim Eggen snakkar om?

Det er så lett!

Og godt! Og ikkje så veldig usunt!



Vaniljekesam, halvtinte rips og eit dryss sukker av valfritt storleik. Topp!

Siger til sago?

Her om dagen var eg innom Bunnpris Tyholt, ein gourmet-variant av den kjedelege kjeda. Gourmet og gourmet, fru blom! Det kan jo ikkje samanlikna seg med til dømes Jacobs på Holtet som eg berre har besøkt ein gong men som eg drøymer om koma tilbake til ein dag, men det er ikkje så verst.

Og der, på hylla under heile byggryn (som eg skulle ha), stod dei: Små pakkar med SAGOGRYN. Og ein fekk bli med meg heim, for eg har nemleg lest i media at sagogryn er på full fart inn i gløymeboka og dimed ut av butikkhyllene.

Eg har nokre vage barndomsminer om sagosuppa, eg trur det var som dessert etter lettsalta torsk ein sjeldan gong i blant. Stort sett var det mjelkesup som fekk vera dessertfølget etter fisken, men eg kan hugsa at det har vore sagosup og.

So eg googla, forkasta oppskrifta og kokte opp gryn, vatn og hushaldningssaft. Etter ein halvtime med småkoking var gryna klare, so eg helte opp i ei skål og gjekk tilbake til Star Wars Episode 6: Return of the Jedi.
Medan Ewokar og motstandsstyrkar slåss i skogen på Endor sat eg i sofakroken og tenkte: Sagosup, din retro raring. Tenk å eta noko som består av stivelse og saft!

Eg skal ikkje svikta deg, Sago. Men neste gong blir det pudding.

Ei rekke samanfallande hendingar

Rett etter at vidunderlege Smitten Kitchen la ut oppskrift på sitron og olivenolje-pasta skulle han som ikkje toler sitroner til Berlin for helga, og eg tenkte:DET ER PÅ TIDE MED SITRON I MIDDAGEN!



Og jammen hadde ikkje Bunnpris byrja med noko nytt: Sitroner i nett til kroner 6.40. (Er ikkje det latterleg billeg? Korleis går det an?)
So det kjøpte eg, saman med ein pose ost. Åh, eg veit at det sannsynlegvis er noko kødd med den osten og (for ikkje å snakka om kor lite den kan samanliknast med fersk eller fancyost), men eg går for juksemat, gjer eg ikkje?




La meg presentera: Eit lite mettande, næringsmessig ikkje akkurat fullverdig, kvitt, mjukt, surt og aldeles fabelaktig måltid. Still inn kvitbalansen, baby!


Og er ein heime aleine, då kan ein gjera nett so ein vil.