Learn to love the bomb

I tergeposten der eg spurde lesarflokken om kva de ynskjer som neste post var Merete nyfiken på dette biletet, som eg no kan avsløra kva er: Det viser eit stadium frå prossessen det er å laga ei:

  ISBOMBA. 

Hvis du berre vil ha bilete og instruksjonar for å laga denne enkle, men spektaktulære desserten må du hoppa til botnen av teksten, men hvis du gidd å lesa litt  kan du byrja med å sjå for deg dette:

I eit koseleg lite samfunnshus har ein 60-årsjubilant invitert til feiring av den runde dagen. Familie og vener sit rundt dei rognebærkvistpynta borda som er stilt opp i hesteskoform. Det er allsang og festlege talar, det er god stemning og det er godt med ekte trøndersodd. 

Det er tid for dessert - og brått blir lyset slått av i salen. Inn togar dei innhyra servitørane, 4 i talet, og kvar held eit serveringsfat med ein kvit kuppel der det er plassert ein kakerakett. JOHO, kakefyrverkeri! Selskapet syng bursdagssongen medan rakettane brenn ut og dessertfata blir sett på bordet - ein spesialversjon foran jubilanten, dei andre tre utover borda. 

Ved den eine enden av hesteskoen sit ho som er sambuar med den mellomste sonen til jubilanten, og ho er ganske nervøs. 

Det er nemleg ho som fekk det ærefulle oppdraget å fiksa dessert til selskapet. Og ho valde ISBOMBA. 

I utgongspunktet gjekk ho laus på prosjektet utan frykt, men då det byrja å bli tid for desserten kom ein av servitørane snikande inn i salen og bort til dessertmakaren. "Me får ikkje desserten ut av formene!" Det var då nervøsiteten kom for alvor, og den ganske stressa ansvarlege sneik seg ut på kjøkenet.  Skulle alt gå ad undas no? Kunne ho nokon gong visa seg i denne familien igjen?

Terging og syt

Er det noko eg verkeleg misliker, so er det den kjipe kjensla av å brygga på noko. Stiv i nakken, blank i auga, vondt i hovudet. Det einaste eg har lyst på er nudlar med sriracha og te. Og stearinlys på bordet. 

Dette innlegget fungerer ikkje berre som syting, men også litt som eit spark bak til meg sjølv. Eg skal nemleg informera dykk om alt det fantastiske eg har tenkt å skriva om, og som de sjølvsagt gler dykk til. Blant anna skal eg melda  Smalhans snart, boka i sentrum på biletet over Og lesarar, de kan berre gle dykk! Ikkje det at eg har heilt fullstendig oversikt over kven som eventuelt kan koma til å lesa dette, men eg går ut frå at Smalhans er midt i blinken for mange av dykk.
Vidare vonar eg det kan koma eit og anna om desse:

Kva vil de høyra om fyrst?

Og alle var einige om at det hadde vore ein fin tur

Alt låg til rette for ein slapp sundag i sofaen, gjerne med ein burgar og ein film eller ein tv-serie eller noko. Ein typisk, bakfull burgersøndag. MEN!

 Då han som skal kallast The Brum lufta forslaget om ein sopptur meldte Gulltann seg sporenstreks. Den mannlege halvdelen av Verdas Mest Joviale Par brukte litt tid på å overtala den kvinnelege, og heldigvis brukte han so lang tid på det at eg rakk å bli ferdig med oppvasken og kunne bli med eg og. So istaden for å vera horisontale på kvar vår sofa fann me oss sjølv i skogen, på mjuk og irrgrøn mosebotn mellom grantrea.

Sopptur! Noko so nostalgisk! Tanken på frisk luft og matauk gjorde meg heilt nostalgisk og lukkeleg der me gjekk. Ja, og det gode selskapet sjølvsagt.


Og me plukka traktkantareller! Brum hadde greie på sakene og fungerte som både guide og spesialist, men det var nesten berre same typen sopp der (med mindre nokre av dei var gul trompetkantarell, no eg mistenker ein smule). Me såg nokre vanlege kantarellar der og, men dei var slimete og gamle. Brum seier at traktkantarell toler ei frostnatt eller to og har sesong til uti november, medan den vanlege (som verkeleg er spesielt skinande og gylden og flott!) ikkje er like god lenger.

Då eg kom heim var det reinsing som stod for tur. Det var litt keisamt, men eg vona at det er kjøleg nok hjå oss til at det eg ikkje vart ferdig med om kvelden kunne stå over natta.

Både her og der på internett fann eg ymse tips om tørking og andre preserveringsmetodar for sopp.  Valet fann på forvelling og frysing i eiga kraft, tørking - og so sjølvsagt å eta noko ferskt. Det vart til fira soppmåltid på to dagar - ingen av dei estetiske eller fasjonable nok til at eg bruker spalteplass på dei her. Men eg kan jo ramsa dei opp! For både toast med sopp,  pasta carbonara med sopp, asiatisk inspirert kyllingsuppa med sopp og ein liten soppstuing smaka fortreffeleg og gave ei lita kjensle av luksus i kvardagen.

På sikt, dersom me tek oss ein tur til seinare, har eg lyst å prøva å salta noko, slik det står om i den andre lenka.

No må eg vedgå at eg faktisk er litt skremt av sopp. Ikkje berre fordi at nokon av dei ser heilt hinsides skumle ut, eller fordi heile eksistensen deira, som noko heilt anna enn planter og dyr og mineraler, er litt freaky. Enorme nett av sporer under bakken? Gift, mugg, sjukdomar, snyltarar? Det er mykje skummelt. Berre sjå her, til dømes. Eg får frysningar, på den skikkeleg ekle måten. 

Men eg plukka berre fin traktkantarell, og eg var nøye då eg reinsa, for eg vil helst ikkje havne i dialyse med det fyrste. Eg var kanskje vel streng mot eit par av dei unge, småe som ikkje hadde fått so velutvikla hol i midten, berre for å vere heilt sikker på at det ikkje var ein giftslørsopp, som har bul i staden for hol i midten av hatten. Som sagt - eg seier NEITAKK til nyresvikt og dialyse. Takk til internetten og mamma på telefonen for informasjonen som kan bevara nyrene mine intakte. 

Takk for at du last dette fyrste innlegget i juksemat i ei ny tid - den revitaliserte matbloggen til ein no stort sett sliten eller jobbande sfo-assistent. Får sjå kor lenge det varar, det var kjekkare å vere heimeverande matbloggar. 

Typisk tysdag?

Den eine venninna vår kom heim frå eit lengre utanlandsopphald. Ein annan kamerat flytter til hovudstaden på laurdag. To andre venninner har me ikkje sett på lenge. Og sidan me alle (eller  - helst dei andre eigentleg) er travle menneske, so vart det tysdag det passa best å møtast. 

Aller fyrst vil eg skriva litt om å vere vertinne, slik som vertinnebloggane skriv om det. Du veit, desse bloggane som tar nær- og oversiktsbilete av kor fint dei har pynta heile huset generelt og bordet spesielt? Eg gjorde det slik medan kaka stod i ovnen: heiv ein haug med klede inn i klesskapet, støvsugde litt overfladisk - og pynta haugen med kassar og posar me ikkje har fått flytta inn endå med eit pledd og nokre figurar og kassettar. Kjempefint. Veldig stilig. 

Me fekk innflytningspresang av S&E når dei kom!

Og det var superfine hjortalys: 

Fyrst var det eit vaksent og ryddig kakeselskap. Eg serverte deilig kaka med blåbæra me plukka i helga. Kaka heiter Blueberry Boy Bait, og på Smitten Kitchen kan du også lesa den sjarmerande historia bak det fengande namnet. MEN - for at det ikkje skal vera noko tvil: Denne kaka har meir å skilta med enn eit festleg namn. Den var søt og saftig og fyldig (noko anna ville jo og vore kritisk, med dei mengdene sukker og smør...NAM, sukker og smør!), og hadde ein vidunderleg blåbærsk aroma. 

Blåbærkaka i solnedgong:

Sidan vart det litt meir rampete, med vodka og spel: Ubongo 3D. Eit fantastisk spel, som verkeleg å anbefala. For øvrig kan eg koma med følgande merknad: Han som kjøpte ølet visste ikkje at det var "lite" han kjøpte. Det hadde jo vore eit nokså fånyttes krampetiltak å drikka lavkalori-øl etter den kaka, for ikkje å nemna vodkaen.

Suppestas

 

Kjøkenbenksmassakre? Blod og gørr?

Nei! Stavmiksar-uhell, rødbetsuppe og søndagens turmat!

Eg har laga Borsch...borsj...borsht....RAUDBETSUPPA mange gonger før. Eg har tatt utgongspunkt i google-søk, tips frå andre eller ymse kokebøker, og brukt det eg har. Den inneheld alltid fersk rødbet, sidan dei sylta er noko heilt anna og vakumapakka er daffe og kjipe. Og so inneheld den alltid lauk. Ellers kan det vere kål, potet, gulrot og alt mogleg oppi. Det blir alltid godt, men denne gongen vart det verkeleg heilt spesielt bra! Det vart ein so fyldig og balansert smak at eg blei heilt paff då eg smaka på den.

"Sometimes the magic works, and sometimes it doesent" pleide klassestyraren min på dramalinja, vgs, å sei, og refererte til stemninga i elevgrupper. Det litt kleine uttrykket passer like godt på  matlaging, særleg når det er etter slumpemetoden slik eg praktiserer den, særleg på supper. Likevel skal eg forsøka å gjengje det eg gjorde, og håpa på at det blir like bra neste gong:

Platano Frito

 "Veit dåke at det ikkje er vanlege bananer, dette?" spurde butikkmannen høfleg og gebrokkent, medan han vog dei grøne bananene og slo inn prisen. 

Og det visste me, for det var nemleg KOKEBANANER, og det var det me skulle ha. 

Me var på den storvegse butikken Middelhavet, midt i Trondheim sentrum. Då me gjekk forbi kokebananene fortalde H frå då han budde i Equador. Der var det bodar og vogner som selde fritert kokebanan på alle gatehjørne. Dei selde og ein annan lokal spesialitet: rå mango med salt. Det likte han ikkje so godt. Men Platano Frito er deilig, sprøtt og salt, og han pleide å kjøpa ein stor papirpose med dei. 

No kjem det punktet der eg må presisera at sjølv hadde minimalt med denne prosessen å gjera. Innsatsen min i vegen mellom bananer i butikken og friterte, salte bananer på eit tørkepapir på kjøkenebenken avgrenser seg til desse tre innsatsane: Å nikka og sei "ja, dei kjøper me", dokumentera prosessen og til slutt: smaka og eta opp. Nam. 

(i tilfelle eg har uteknologiske lesarar: trykk på "les mer" for å lesa resten. Unnskyld for eventuell undervurdering av teknisk kompetanse.)

Matsnakk med Gjørans Gjørne

Gjøran kom på besøk, og hadde med ei spanande råvare som eg ikkje har prøvd før, sjølv om eg har lese mykje om den på internettet: Goji-bær. Smoothie-oppskrifta eg les opp fins her. 

Dette er fyrste gong i heile livet at eg har spelt inn & lagt ut ein video på nettet, og det kan godt hende det blir den siste. 

PS. Eg tek gjerne i mot EKTE råd om kva eg kan bruke goji-bæra til! Det ser ut som det er mest smoothies internetten foreslår.