Typisk tysdag?

Den eine venninna vår kom heim frå eit lengre utanlandsopphald. Ein annan kamerat flytter til hovudstaden på laurdag. To andre venninner har me ikkje sett på lenge. Og sidan me alle (eller  - helst dei andre eigentleg) er travle menneske, so vart det tysdag det passa best å møtast. 

Aller fyrst vil eg skriva litt om å vere vertinne, slik som vertinnebloggane skriv om det. Du veit, desse bloggane som tar nær- og oversiktsbilete av kor fint dei har pynta heile huset generelt og bordet spesielt? Eg gjorde det slik medan kaka stod i ovnen: heiv ein haug med klede inn i klesskapet, støvsugde litt overfladisk - og pynta haugen med kassar og posar me ikkje har fått flytta inn endå med eit pledd og nokre figurar og kassettar. Kjempefint. Veldig stilig. 

Me fekk innflytningspresang av S&E når dei kom!

Og det var superfine hjortalys: 

Fyrst var det eit vaksent og ryddig kakeselskap. Eg serverte deilig kaka med blåbæra me plukka i helga. Kaka heiter Blueberry Boy Bait, og på Smitten Kitchen kan du også lesa den sjarmerande historia bak det fengande namnet. MEN - for at det ikkje skal vera noko tvil: Denne kaka har meir å skilta med enn eit festleg namn. Den var søt og saftig og fyldig (noko anna ville jo og vore kritisk, med dei mengdene sukker og smør...NAM, sukker og smør!), og hadde ein vidunderleg blåbærsk aroma. 

Blåbærkaka i solnedgong:

Sidan vart det litt meir rampete, med vodka og spel: Ubongo 3D. Eit fantastisk spel, som verkeleg å anbefala. For øvrig kan eg koma med følgande merknad: Han som kjøpte ølet visste ikkje at det var "lite" han kjøpte. Det hadde jo vore eit nokså fånyttes krampetiltak å drikka lavkalori-øl etter den kaka, for ikkje å nemna vodkaen.

Suppestas

 

Kjøkenbenksmassakre? Blod og gørr?

Nei! Stavmiksar-uhell, rødbetsuppe og søndagens turmat!

Eg har laga Borsch...borsj...borsht....RAUDBETSUPPA mange gonger før. Eg har tatt utgongspunkt i google-søk, tips frå andre eller ymse kokebøker, og brukt det eg har. Den inneheld alltid fersk rødbet, sidan dei sylta er noko heilt anna og vakumapakka er daffe og kjipe. Og so inneheld den alltid lauk. Ellers kan det vere kål, potet, gulrot og alt mogleg oppi. Det blir alltid godt, men denne gongen vart det verkeleg heilt spesielt bra! Det vart ein so fyldig og balansert smak at eg blei heilt paff då eg smaka på den.

"Sometimes the magic works, and sometimes it doesent" pleide klassestyraren min på dramalinja, vgs, å sei, og refererte til stemninga i elevgrupper. Det litt kleine uttrykket passer like godt på  matlaging, særleg når det er etter slumpemetoden slik eg praktiserer den, særleg på supper. Likevel skal eg forsøka å gjengje det eg gjorde, og håpa på at det blir like bra neste gong:

Platano Frito

 "Veit dåke at det ikkje er vanlege bananer, dette?" spurde butikkmannen høfleg og gebrokkent, medan han vog dei grøne bananene og slo inn prisen. 

Og det visste me, for det var nemleg KOKEBANANER, og det var det me skulle ha. 

Me var på den storvegse butikken Middelhavet, midt i Trondheim sentrum. Då me gjekk forbi kokebananene fortalde H frå då han budde i Equador. Der var det bodar og vogner som selde fritert kokebanan på alle gatehjørne. Dei selde og ein annan lokal spesialitet: rå mango med salt. Det likte han ikkje so godt. Men Platano Frito er deilig, sprøtt og salt, og han pleide å kjøpa ein stor papirpose med dei. 

No kjem det punktet der eg må presisera at sjølv hadde minimalt med denne prosessen å gjera. Innsatsen min i vegen mellom bananer i butikken og friterte, salte bananer på eit tørkepapir på kjøkenebenken avgrenser seg til desse tre innsatsane: Å nikka og sei "ja, dei kjøper me", dokumentera prosessen og til slutt: smaka og eta opp. Nam. 

(i tilfelle eg har uteknologiske lesarar: trykk på "les mer" for å lesa resten. Unnskyld for eventuell undervurdering av teknisk kompetanse.)

Matsnakk med Gjørans Gjørne

Gjøran kom på besøk, og hadde med ei spanande råvare som eg ikkje har prøvd før, sjølv om eg har lese mykje om den på internettet: Goji-bær. Smoothie-oppskrifta eg les opp fins her. 

Dette er fyrste gong i heile livet at eg har spelt inn & lagt ut ein video på nettet, og det kan godt hende det blir den siste. 

PS. Eg tek gjerne i mot EKTE råd om kva eg kan bruke goji-bæra til! Det ser ut som det er mest smoothies internetten foreslår. 

Moqueca de peixe - fyrste forsøk

Då eg var 15 reiste eg til Salvador, Bahia, Brasil med CISV, ein ferie-utvekslingsorganisasjon for born og ungdom. Me var 8 norske og 8 brasilianske jenter i alderen 13-16, og det var 5 veker med intens vennskapsbygging, intrigemakeri, noko turistaktige opplevingar og innsikt i heilt vanleg øvre middelklasseliv i Brasil.

I går var eg litt høg på livet då eg skulle legga meg, og i staden for å sovna låg eg berre og tenkte på Brasil, og då særleg den brasilianske maten. Sære ting, som heile, friterte små krabbar (som eg trur heitte siri) og ein sjømatsalat med små tentaklar som gjorde meg skeptisk. Tunge ting som feijoada eller acaraje, der det fyrste er ulike typar kjøt og bønner og det andre er friterete bønne- og rekebollar. Eller farofa som eg sølte ned i utringinga på julaften. Heldigvis er det berre eit tørt, noko grovkorna mjøl - so eg reiste meg berre diskret opp og rista det ned på bakken, heile vegen inni kjolen (me var ute).

Og so var det ikkje minst søte ting! Som brigadeiro, deilige sjokoladetrøflar. Eller is i alle typar.  Men det aller beste brasilianske matminnet er uansett dette: Moden, saftig og søt mango rett frå treet, på bassengkanten i hagen til Luiza.

Bloglovin

Follow my blog with Bloglovin

Etter oppmoding frå Marte kan du no elska meg på bloglovin.

Er det mat berre det er nok Jarls?

Festen blei ganske lang, so eg overnatta på sofaen til min gode kameratar Roar, Geir og Gjøran.* Det er veldig kjekt å vere på besøk her, for gutta er gjestfrie og morosame, og har ei triveleg stove med 3 sofaer og eit multimediesenter med ein gigantisk tv i sentrum.

Eg fekk låna slayer-trøye og joggebukse, og sidan fekk eg ein cola.** Joggebukse og cola foran fotballkampar på tv er ganske langt unna min vanlege stil, men det kan høve godt på ein sundag som denne. Generelt sett har nok gutta og eg ein del ulike interesser i livet, og når det kjem til matstell er eg ikkje særleg imponert over spesielt Gjøran. Men, det var han eg kjende fyrst, og soleis er eg mest hans gjest, og det er hans mat eg skulle få ***ta del i til det kombinerte frukost/føremiddagsmat/middags-måltidet i tre-tida. Medan han kokkelerte las eg aftenpostenquiz til oss, og sidan Gjøran er ein sucker for ferdigrettar varte dei to, kokkeleringa og quizen altså, omlag like lenge.

Og so kunne me trekka oss tilbake til sofaene, setje fatet i fanget og nyte ein solid porsjon

Findus Kylling og Pasta a la Gjøran:

I utgangspunktet tenkte eg å koma med ei nøye vurdering av retten, men samtalen som fulgte i stova var so festleg at eg heller gjev den nokså ordrett att her, som eit lite stykke dramatikk du kan velge å framføre sjølv, eller med to kameratar. Hugs då på at stemninga var gemyttleg og kameratsleg sjølv om orda kan fortona seg som noko krasse.