EIN PLAN:

Kvifor ein matblogg? Det fins jo tusen andre, og den eine er betre enn den andre. Men eg har litt lyst, so då skal eg prøva. Her er utgongspunktet:

- Eg elskar å lese kokebøker, og prøver ganske ofte oppskriftene derifrå, men eg følger dei sjeldan. Dette er ikkje fordi eg er så fabelaktig flink og kreativ ei kokke, men snarare fordi eg er lat. Eg tek den lettaste utvegen, til tider kan du seie at eg rett og slett juksar. Andre gongar kan det hende at eg manglar ein ingrediens eller kjøkken-dings til å gjere akkurat det eg skal, so då må eg gjere noko anna
- Eg elskar å lesa matbloggar, og her gjeld det same som over.
- Hvis eg har bestemt meg for å laga noko heilt spesielt men ikkje finn det i kokebøkene er google min venn.
- Nokre gongar gjer eg som dei fleste andre: berre rører saman noko som står i skapa. Det blir oftare "heilt greit" enn "fantastisk", men det kan jo hende det slumpar til ein gong.

Og frå dette utgongspunktet får eg desse ideane til formål for bloggen:

- Spre det gode ord og anbefala digge bloggar og deilige oppskrifter
- Visa meg når eg har gjort noko bra.

Noko seier meg at det blir meir av det fyrste enn det siste, men det får me sjå etter kvart.

Og til slutt, eit bilete av ost, vin og skinka som kjærasten og eg skal ha til kvelds, og eit motto eg har arva frå pappa. Mottoet gjeld like godt for blogggen som for livet generelt.



Gaor da, so gaor da. Og gaor da kje, so gaor da og.

Shakshuka, I love you

Det er politikken og krigen, ikkje landet og kulturen me skal boykotta, om noko skal boykottast. So eg lagde SHAKSHUKA sjølv om det er frå Israel. Men nok om det, og meir om shakshuka.



For ein middag! For ein matrett! Det er noko so enkelt som ein god tomatsaus med lauk og kvitlauk og sånt. Når sausen er ferdig knekk ein so mange egg som ynskjeleg (1-2 per person) rett i sausen og lar dei posjera der. Servert med feta og hakka bladpersille er det rett i himmelrik!
På det neste biletet har eg skubba sausen til side og avdekkar den halvstivna eggeplomma.



Eg brukte i hovudsak oppskrifta frå Smitten Kitchen, men eg hadde raud paprika og ikkje grøn (og eg trur det blei finare og raudare. Eg likar ikkjo so godt kokt paprika heller, so det var best å ikkje kunne skilja den frå resten). Og so gløymde eg meg og hakka kvitlauken, men det tyder vel ikkje so mykje.

Eit enkelt søk på foodgawker gjer eit par resultat til, men skilnadane er ikkje so avgjerande. Og dessutan vart denne varianten eg laga (og som eg laga på ny ei veke seinare) så fabelaktig deilig at eg ikkje vil prøva anna uansett.


Det aner meg at krydderet til venstre på dette biletet, pimenton picante har ein seriøs finger med i spelet for å gjere meg so hinsides lukkeleg av å eta dette enkle, men deilige måltid. No er boksen snart slutt, og det gruer eg meg til.

Two fat ladies

Det er berre FOR bra.

Eg har mange lenker til matbloggar eg elskar og rettar eg skal laga, eit kjøleskapshylle full av kokte kikerter på glas*, abonnement på familien som gjer meg gira og glad over retro-mat, eit tjuetals kokebøker**, masse bilete av mat eg har laga og ein matblogg eg ikkje heilt veit kva eg skal gjera med.

So eg lagar kotelettar med kikerter & Nigella-inspirert sennep og fløtesaus til middag, og kosar meg i hel med videoar på internettet. Eg kan nesten ikkje hugsa å ha sett Fat ladies på tv før, men eg skal sjå dei masse på dataen framover!
Baby, get prepared for the kedgeree!


*Men resten av kjøleskapet er tomt. Eg venter på skattepengar.
** som eg les på senga, men det er ofte dumt for då blir eg jo berre svolten og må stå opp for å eta noko att.

Past og laksaflaks

Det er jo typisk! Når ein no fyrst har laga seg ein matblogg, so burde ein jo skriva litt i den. Og ha fine bilete. Alle matbloggar med respekt for seg sjølv har fine bilete av maten - både arbeidet in progress, og av den ferdige retten lagt opp på fat og pynta. Hvis maten ikkje er særleg fotogen skal ein sjølvsagt kommentera og forklara om kor fantastisk den smakte.

Men so har eg ikkje noko eige kamera. Og so er eg ikkje noko flink til å ta bilete med H sitt kamera. Og i verste fall, so er ikkje kameraet med når me lagar noko som burde forevigast i bloggen.

I dag, til dømes, kom me heim frå spaserturen i snøværet akkurat i tide til middag. Me hadde teke to laksefiletar frå frysen, og no låg dei klare til steiking på benken. Me måtte berre ha tilbehør fyrst.

- Polenta med feta! Sa eg.
- Heimelaga pasta! sa H.

Det var ikkje noko feta i kjøleskapet, so då vann han. Pasta, ja. Det har me jo aldri laga før, so det gjer me no medan eg er so svolten at eg har lyst å eta laksen rå. Det var det eg tenkte, men eg sa det ikkje. Eg tok eit knekkebrød i staden.

So tok H:
5,5 dl kveitemjøl. Det la han i ein haug på benken, og laga ei grop i mjølet.
I gropa knakk han:
4 egg (Anna Bergenstrøm sa 3, men egga våre var veldig små)saman med
1/4 ts salt og
2 ss olje

So tok han ei tresleiv og jobba litt og litt mjøl frå haugen og inn i egga. Etter ei stund, når det var veldig deigete sa han at dette aldri kom til å gå bra, so han hadde i 1 ss vatn. Og so elta han. Etter 5 minutt tok eg over. H trudde framleis ikkje det kom til å gå bra, men etter at eg hadde elta i 5-10 minutt var deigen gul og fin, elastisk og mjuk og hadde i seg alt mjølet. Så elta H i 5 minutt til.

Etterpå skulle deigen kvila 1 time.

KJevla tynt, rulla samn, skar opp. Tørka over stolrygg, kokte i 4,5 minutt. Perfekt laks. Selleri, gulrot og lauk med basilikum, salt peppar og smør var digg. Pastaen var deilig til. FLAKS!

Sylte, etter Schönberg Erken. Kommentert av far.

1 grisehode
1 teskje pepper *
1 -- salt
1 -- revet løk
1/2 -- allehånde
1/2-- nellik
1/2 -- ingefær

Det utvannede hode settes over varmen i kokende, salte vann med svoren ned, koker 1 time. Hodet tas op, og svoren skjæres forsiktig fra ca. 1 finger tykk; den legges straks med svorsiden ned utover et klæde, som er oppvridd i varmt vann og lagt i et stort rundt fat. Hodet koker i midlertidvidere, nu med bensiden ned, i ca. 2 timer. Tas op, skjæres fra benene, og kjøttet skjæres op i tynne skiver. Fett og magert legges lagvis på svoren, krydderiene strøes imellem, tilstrekkelig kokt fleskesvor legges tett sammen omkring sylten, syes, knyttes for begge ender. Sylten koker 1/2 time i kraften, legges straks i pressen og står i denne til næste dag.

Da har man ferdig en kokt, kold lake av 1 l salt, 8 l vann. Sylten legges heri med klædet på; efter en ukes forløp er den passe salt til å brukes. La den ikke fryse. Om man benytter løk eller ei, er en smakssak. ** Klædet beholdes på, forat sylten ikke skal bli for salt. Fryser sylten, går den lett itu.

Enkelte bruker kokt kalvekjøtt*** i sylten; det blir en smakssak. Jeg synes den er bedre uten; grisetungen koker med, flåes, skjæres i skiver og legges i sylten. Kraften som hodet er kokt i, benyttes til s l a k t e s u p p e.**** Denne lages som svineryggsuppe.



* Alt for lite, seier pappa. 1-1,5 ss av krydderia i staden. I tillegg er det kansekj 1-2 posar gelatinpulver blanda i. Og eg fekk strø 1-2 ss av blandinga over kvart lag kjøt og feitt.
** Bruker du lauk? spurde eg pappa. Han trudde kanskje at han hadde gjort det ein gong, men han pleier ikkje det altså.
*** Pappa bruker kyllingfiletar som får koka med ei stund. I dag hadde han kokt 4 filetar, men det vart for mykje.
**** Nei, sa pappa. Da e ikkje so godt med suppa av hovekrafto, da smaka for mykje gris.

Salte lepper og stilig snacks

Den fyrste posten i bloggen om å laga mat på ein juksete måte er her no. Den handlar om rista graskarkjerner, salte lepper og eit kutt i tommelen. Eg er diverre ein stakkarsleg matfotograf, og ikkje veit eg om det eg skriv blir noko bra heller. Me får sjå!

Me spaserte i byen for ei stund sidan, og stakk ein tur innom Asiamat i fjordgata. Det er altso ein fest å gå i slike butikkar - å sjå på dei artige etikettane, grønsakene, søtsakene... Eg drøymer om krydder, konsistensar og rare frosne fiskar, men studielånet set grenser for kor mykje ein faktisk kan kjøpa fordi det er moro. I dag var me edruelege, og i leopardveska hadde me med oss eit lite graskar av øgleliknande, grøn type og ein pose Kaan Lieng Seasoning Mix for dagens middag. Ferske udon-nudlar frå Japan skulle laga middagen passe fusion-retta. Soyasaus høyrer til basisvarene ein alltid må ha i hus. Det er ikkje suppa eg skal skriva om sjølv om pulveret spreidde seg i heile rommet og fekk og til å nysa då me opna pusen og den ferdige suppa var sterk og deilig. Det er heller ikkje at det var bra me hadde scampi i frysen eg skal skriva, men om detta: Kor utruleg tilfredsstillande det er at sjølv "avfallaet" av middasgsgrønsaken blir nyttig og deilig.


HER fann eg instruksjonane eg trengte (hjå Vaffelhjerte fann eg ein annan, ovnssteikt variant som eg kan prøva når me har fått steikeovn med undervarme).

EG GJORDE DET SLIK:
Tok ut kjerner og graps ut av graskaret, pilla av so mykje av grapset som mogleg (reine frø) og tørka dei med matpapir.
La dei semi-tørre kjernene i ei steikepanne, og tørka dei forsiktig på svak varme.

Malte litt i underkant av ein halv dl maldonsalt (fin på det i dag, ja!) med ei pittelita klype pimenton picante (mitt favoritt paprikapulver frå sommareferien i spania) i morter, og hadde i panna. Blanda godt med tresleiv.

Guffa opp varmen på panna (full guff), og rørte heile tida til kjernane var tørre og salte og hadde poppa seg litt ut på ein måte.