Det som tel

Det er ikkje utsjånaden det kjem an på, er det vel?



Dei fleste saker har mange sider - og sånn er det også med maten. Kva side ein legg mest vekt på varierer. Skal det gå kjapt? Skal det vere fettfattig/lavkarbo/gi-whatever? Skal det smaka så godt at ein blir litt kåt av det? Eller skal det vera billig? Vegansk? Økologisk bærekraftig?

Det går ikkje an å sei at denna middagen var særleg estetisk, men her er eit par supre grunnar for å laga den (og ha den til middag to dagar på rad):
Sunt
Smakfullt
Billig
og med dei riktige valga kan den bli ganske bærekraftig!

Konseptet er velprøvd og gamalt, og kan nesten ikkje slå feil, og her er "oppskrift":

Lauk, kvitlauk, chili (og knuste korianderfrø) surra i olje. Gurot, selleri, potet i bitar, ha i. Kokte kikerter. Kjøt? Det er ikkje naudsynt, men sidan me hadde ein kyllingfilet delte eg opp den.
Og so, det magiske trikset: Garam Masala-paste med kanel og ingefær, eit par-tre teskeier var nok for oss.


Med heimekokte kikerter og basicgrønsaker blir det billig og sunt.
Og det kan jo passa bra til tider!

Go ape. Go wild. Eat plants.

Persilleriet ligg rett ved Trøndelag Teater og kallar seg eit grønnsaksspiseri. Der kan ein stikke innom for ein fabelaktig lunsj, middag eller takeaway, alt utan kjøt. Det smaker eksotisk og krydra og deilig, kvar gong ser eg fascinert på den fargerike massen i isopor-boksen og tenker "KVA? KORLEIS?" og drøymer om å laga det sjølv.

Og no kan eg det! For eg har vore på kurs!

Fredagsmiddag

Det er ikkje berre det kreative, fancy som kan skapa gode matopplevingar. Det er minst like tilfredsstillande å hiva ein fiskegrateng inn i ovnen og setja eit par gulrøtter kvar på kok. For då kan eg sløva i sofaen med eit glas vin til middagen er klar og likevel få noko godt. Ikkje like godt som heimalaga, men godt nok.

Favorittsalat

Dette er ein salat eg spår at eg kjem til å tilbringa mykje tid saman med i 2011. Ikkje fordi det tek so lang tid å laga den, men fordi eg har lyst til å laga den ofte. Herregud, for det er i sanning ein fabelaktig salat!


Salaten har følgande ingrediensar:
Bladpersille - omlag ein bunt
quinoa
granateplefrø
vårlauk
agurk
tomat
eventuelt fersk chili

Ei oppskrift skal jo helst innehalda litt mengdeanvisningar. Men eg er ganske dårleg på det - og særleg i ein salat! Då er det best å sjå det an etter kva ein har og likar. Meneg kan vel anslå følgande: ein middels stor bunt bladpersille, frøa frå 1 granateple, omlag 2 dl quinoa før koking (og den kan godt avkjølast litt før blanding), eit par tomater, ein halv agurk, 2-3 vårlaukar. I dag hadde eg litt tørka mynte oppi salaten og serverte med yoghurt naturell & fetaost til. Det var godt!


I dag hadde me denne salaten til kvitlauk- & chilli-marinert kylling og bakt søtpotet. Åh, det var ein hit!

Easy-peasy-thailandeasy

Det skal ikkje mykje til for å jukse til seg ein smak av Thailand: ingefær, chili og kokosmjølk gjere susen. Sitrongras og galangarot er sikkert toppare enn toppers, men dei er også sopass eksotiske at det er sjeldan eg har dei i hus. Ingefær, chili, kvitlauk, lauk derimot, det har me alltid - og i dag blei det ei deilig thai-aktig kyllingsuppe frå grunnen av. Mykje betre enn santa-maria sin tom-ka-gai-pulvervariant i alle fall! Sterk og deilig, men mildna av den vidunderleg deilige smaken av kokosmjølka. I god restemat-stil fekk me tilogmed brukt opp litt chili som song på siste verset. Skalet blir irriterande og hardt, umogleg å tygga, men det gjer ikkje noko. Då kan ein nemleg berre pille det vekk. Inni er det mjukt og sterkt chilikjøt som set masse god smak på suppa.



Mengder er alltid relative når middagen skal juksast til - og særleg når det gjeld smaksbomber som dette, men i dag hadde me omlag dette til 2 personar:

Dette fekk fresa i litt olje:
Ingefær - ein finhakka bit omlag so stor som ein halv dametommel.
Chili - Ein og ein halv utan frø.
Kvitlauk - 2 fedd
Lauk - 2 små vanlege kepalauk

So kom denne gjengen her opp i kjelen:
Kokosmjølk - ein boks
Gulrøtter - 2 stk, strimla med skrellar for ein fancy effekt og kort koketid.
Kylling - ein stor filet, tint, skore i bitar og steikt litt på førehand.

Og so åt me det til middag saman med kokt ris og sambal oelek. Sambal oelek har eg nettopp fått opp auga for, og er frelst. Nammesen.

Sommar på hell: Resterullar

Eg hugsar dei fyrste turane på Kina-restauranten i Bergen, den einaste eg kan hugsa frå barndomen. Den med ein stor, feit og glad gull-buddah ved inngongen, tepper på golvet og lykter frå taket. Og best av alt: ein fiskedam med ekte fisk! Kvite og raude fisk, bror min og eg stod på brua over dammen og såg ned på dei når me var ferdige å eta.

Eg hugsar ikkje so godt matopplevinga, berre stemninga på staden. Mørkt og raudt! Men eg hugsar at eg elska vårrullane. Vårrullar, crispy og eksotiske (eg hadde nok blitt sjokka om nokon fortalde meg at det var kål i dei!), eg skreiv dei opp som yndlingsmaten min når eg skreiv i skuledagbøker der yndlingsmat vart etterspurd.


Men som so mange andre av barndomens infatuations: også denne gjekk over. Hadde eg kome inn på ein slik restaurant i dag ville eg nok ikkje bli like imponert over den mystiske orientalske stemninga, kanskje i beste fall ironisk-begeistra og fnisete. Og vårrullar er ikkje yndlingsmaten lenger, sjølv om eg framleis likar det godt.



Det er ikkje vår no, det er midt i august og det har byrja å regna. Sommar på hell. Eg har aldri prøvd å laga vårrullar sjølv. Sommarrullar, derimot! Det er ein hit.

Konseptet er å rulle eller brette deilige matgreier inn i rispapir, ikkje ulikt vårrullane altså. Men dette rispapiret skal berre bløytast og rullast og er ferdig - ingen fritering naudsynt. Eg innbiller meg at det gjer heile retten mykje sunnare!

Dagens fyll bestod rett og slett av rester frå dagens middag. Med vilje laga eg litt meir ris, litt meir fisk og litt meir grønsaker enn me trengte. Eg måtte gje streng beskjed til sambuar om at det ikkje var naudsynt å eta opp alt, for eg hadde ein plan med restane.



Framgongsmåten er so lett som ein plett: ta rispapir (desse kosta ca 40 på Meny), og bløyt i varmt vatn. Eg laga riktig fint samleband: eit ark i vatnet, eit til tørk på ein handduk på benken (so det ikkje skal dryppa, men bli litt klissete i staden) og eit klart til fylling på fatet.

Innhaldet var, som de ser: grillpannesteikt laks, broccoli og asparges,og ris frå middgen. I tillegg: soyaolje med wasabi (i koppen), fersk snitta vårlauk, litt fersk hakka kvitlauk.
Eg vil hevda at det meste som smakar godt kaldt kan passa godt rulla inn i rispapir. Agurk, avocado, reker (eller andre sushi-ingrediensar), kikerter, salat, skinke, kylling (eller andre salatingredienser) eller kva ein har for handa. Lett som ein plett!



Brett over, pakk inn og FERDIG! Eg kunne jo ha rulla i staden for å bretta, det ville kanskje gjort pakkane litt meir solide, for som det ser til høgre der er den eine i ferd med å sprekka.



For å vera på den riktig kritiske sida kan eg jo nemna at soyasausen ikkje akkurat gjer pakkane max estetiske, men det bryr eg meg ikkje om. Soya + wasabi gjer akkurat det lille kicket som passar kjempebra saman med øla på biletet.

No er det NRK sin 50-årsdag på fjernsynet. Passer også bra med sommarrullar, denne småregnete augustkvelden.

Våre bønner er høyrde

Me serverte bønneburgarar av svartaugde bønner. Tilbehøret var hoummus, tsatsiki, ris med quinoa og kålsalat med skogsbæreddik.
Oppskrift på burgarane var lett inspirert frå internettet, eit googlesøk på "bean burgers" eller liknande. Om eg ikkje hugsar feil hadde me sopp, lauk, blomkål og brokkoli i dei. Internettet var kjelde for enno ein smart dimensjon ved denne middagen: at alle burgarane var like flotte og runde. Tipset snappa eg opp frå foodgawker, men eg fann ikkje lenka nett no. Uansett: Takk, ukjende amerikanar, for tipset om å forma burgarane i eit syltetøyglaslokk! Med litt plast mellom trykte eg farsen nedi lokket, og ut kom perfekte, unisone bønneburgarar. Det var gøy.






Det var ein suksess, rett og slett.