Sommar og sitrus - del to: LIME

Bakgrunnen for sitrusfestivalen her på bloggen (som om nokon treng ein GRUNN for sitrus om sommaren!) er ein bærepose med sitron og lime som vart avgløymd under ein bryllupsfest. Dei skulle vore i drinkane, men barpersonalet hadde gløymd kor posen stod. Dagen etter fekk eg forsyna meg, og allereie då byrja sitruskakedraumane å forma seg. Sitron var ein enkel match, for der tårner det seg opp med både søte og savory oppskrifter (berre sjå HER foreksempel), men baka med lime? Det var jomfrueleg mark, so eg gjorde som eg ofte gjer: slo opp i Nigella.

I Domestic Godess fann eg (KEY) LIME PIE, og valet var gjort. For ei spaning! For ei sitring! Det var presentert to alternativ til fyll. Eit med egg (skilde - eggeplommer i "sausen" med zest, saft og kondensert mjølk + stivpiska eggekviter) som skal bakast i omnen, og eit kaldt med kremfløyte i staden for egg. Eg spurde sambuar til råds om kva fyll eg skulle velja. Han meinte at me kunne sjå det an på været - lunka, ovnsbakt variant til kaldt vær, og den kalde til varmt sommarvær.

Paien vart inntatt som dessert til kveldsmat etter ein fjelltur i tett skodda. Sommarvær? Kanskje ikkje heilt, men det vart den kjølige varianten likavel.

Sommar og sitrus - del ein: SITRON

Eg vil starta ein religion.

Eg vil starta ein naturreligion, med SITRONEN som det gyldne, lysande midtpunkt, og "LEMON-SYRUP LOAF CAKE" frå Domestic Godess av Nigella Lawson som nattverden:

Dette er mitt søte, syrlege, faste, saftige legeme. Det held seg godt og blir berre betre etter eit par dagar (om den varar so lenge då), og hvis du har fulgt boda riktig har det ei ekstra saftig kjerne som får tærne til å krølla seg, knea til å svikte og ei tirrande kitlekjensle til å spre seg i heile kroppen.

Nyforelska

Når Andreas Viestad damper asparges på ein dampbåt i fart over sjøen, faktisk med dampen direkte frå motoren, då kjenner eg at eg blir litt forelska i han igjen. Og i Skandinavia. Mai er månaden for nasjonalkjensle, ikkje sant?

Programmet går på min nye favoritkanal, BBC Lifestyle, og heiter New Scandinavian Cooking.

Søndagar på nemnde kanal går også eit anna skandinaviks matlagingsprogram, dette med den kleine tittelen Perfect day. Det var her eg for fyrste gong såg min nye helt, og forelska meg litt i finske, friske, fantastiske Sara La Fountain!

No har eg lyst til å laga gjeddekaker med mynte og timian, eller raude variantar med rødbet. Og Kalevala-gryte med rugbrød eller havregraut med tyttebær i dei finske skogane.

Eksamenstid

Eg har mange postar eg vil legga ut. Fotografi eg har tatt av mat eg har laga, og tankar eg har tenkt om billig mat, sunn mat, økologisk mat, bærekraftig mat, deilig mat og det eine med det andre.

Men eg har også eksamen i morgon, so då har eg ikkje tid til alt det andre.

Me har invitert nokon vener på besøk i morgon, for å feira at eg er ferdig, og då er det jo kjekt å by på noko å bita i, so no har eg satt ein deig som skal heva i 18 timar. Praktisk!



Håper brødet mitt blir like sexy og luftig som det han i videoen ordna (mykje meir sexy enn stemma han skryt på seg i alle fall).

Mmmmm, makaroni og spinat!

På butikken, impulsivt, slengte eg ein pose spinat i handlekorga. Eg visste ikkje heilt kva eg skulle gjere med den, men det var truleg undermedvitet som kicka inn - kvelden før hadde eg lese i ei kokebok frå Toscana som blant anna presenterte retten spinaci con uove - eller på norsk: spinat med egg. Medan eg pakka inn varene kom eg på at Deb frå Smitten Kitchen hadde hatt ei oppskrift med noko spinat ein gong, so eg gjekk i gong med research.

Konseptet i begge tilfella er spinat og kvit saus, bakt i ovn. Den italienske versjonen har knekt egg over som får posjera i sausen og er steikt i panne på ovnen.Posjering i saus er for øvrig ein tilberedningsmåte av egg eg har fått meir og meir sansen for sidan shakshuka kom inn i livet mitt, også den via Smitta Deb. Oppskrifta hennar er frå Julia Childs franske kokebok, og det skulle jo vere eit kvalitetsteikn i seg sjølv.

His Chili Challenge

Desse fine chiliane ligg på kjøkenbordet og freistar. Me veit ikkje heilt kva type chili dei er, det stod ikkje på pakken, men me lurer litt på om det kan vere Habanero.Torgrim Eggen hevdar i den fabelaktige boka Farlig godt at moden habanero er gul eller oransje, ikkje raud, men wikilinken og eit kjapt biletsøk på google tyder på at det godt kan vera habanero me har på bordet. Og då gidd eg ikkje gjera meir research for i dag.

Habanero eller ikkje - ein chili challenge for framtida blir å læra seg å kjenna att ulike chilitypar slik at me veit akkurat kva type som er bra til kva mat. Men det blir seinare! Dagens historie byrjer ved kjøkenbordet medan me sat og åt formiddagsmat, og det er sambuar som er hovudpersonen.



"Åh, no fikk æ lyst til å skjær tynne, tynne skiva av den her og spis med nåkka" sa han, med blikket på den freistande raude frukta som låg og lyste på bordet. Farleg og sterk innimellom trygg og tam fårepølse og kvitost av aller billegaste og kjipaste type.



Som tenkt, som gjort; småe sneiar av chilien, steikt med jarlsbergsrestar i strimlar, steikt på panna ei lita stund til osten var smelta og blitt pittelitt crispy.



Utfordraren var nøgd, eg og fekk smaka, og det vart ein deilig chilismak. Ein smak som kitlar og terger, hisser opp og freistar til meir - men som ein kanskje likevel bør vere litt forsiktig med.

Neste chili challenge? Salsa kanskje, sånn at me kan dansa slik Torgrim Eggen snakkar om?

Det er så lett!

Og godt! Og ikkje så veldig usunt!



Vaniljekesam, halvtinte rips og eit dryss sukker av valfritt storleik. Topp!